babama
kalbim acıyor, gerçekten
hiç bu kadar sahici dökülmedi gözyaşlarım
evet, frost’un dediği gibi “life goes on”
ama içimde koca bir burukluk
ve boğazımda yumruk gibi bir düğüm
çok acılar yaşadım şu 33 yılda
canım çok yandı sandım, yalanmış
hiç içime ağladığımı hatırlamıyorum baba
hiç patlayamayan bir volkan gibi köpürmemişim
hiç titrememiş nefesim bu kadar
senin de canın acıdı mı kalbin durduğunda
benim kalbim çok acıyor baba
keşke burada olsan sorardım, geçecek mi bu diye
sen de kaybettin babanı, hem daha acı şekilde
kızardın bana ağlıyorum diye belki şimdi
nasıl ağlamayayım
çok özlüyorum, bana bağırmanı bile
gülleri budasak tekrar kızsan bana tembelim diye
artık tembel değilim baba, keşke gösterebilsem
çok canım yanıyor baba
en iyi arkadaşımdın
ne acelen vardı bu kadar hızlı gidecek
kalbimde acın hep titreyecek
